25 czerwca 2011

Wiza i przekraczanie granicy.

Jak wcześniej wspominałam, dzisiaj wpis poświęcony będzie tutejszej wizie. Dostajemy ją na granicy między stroną grecką, a turecką wyspy. Wiza nic nie kosztuje. Wystarczy tylko wypełnić karteczkę podaną Nam przez turecko-cypryjskiego strażnika-policjanta. Na tej karteczce wpisujemy: imię, nazwisko, nr paszportu (albo nr dowodu osobistego) oraz narodowość. Po wypełnieniu karteczka wraca do strażnika, który wpisuje nasze dane do ogólnego systemu, po czym stempluje nasza wizę czerwonym stempelkiem. Wizę dostajemy na 90 dni (3 miesiące - liczba 3 w górnych rogach stempla). Zazwyczaj nie ma pytań, po co się przyjeżdża, gdzie się zostaje, wszystko odbywa się automatycznie. Strażnicy są bardzo mili i pomocni, co najważniejsze, nie będą Nas przestrzegać przed grecko-cypryjskimi strażnikami, nie będą mówić, że grecka strona jest "zła" itd, itp. Będą życzyć miłej podróży lub pobytu, w zależności czy opuszczamy czy wjeżdżamy z kraju. Jest to wiza turystyczna. Wygląda w ten sposób:
Kiedy opuszczamy Cypr Północny, również jesteśmy zobowiązani do okazania tej karteczki - trzeba pamiętać, żeby jej nie zgubić, oraz pokazujemy nasz paszport lub dowód. Strażnik w systemie odszukuje Nas i "odhacza", dzień w którym wyjeżdżamy z kraju. Na wizie obok tego czerwonego stempla pojawia się niebieski, z datą wyjazdu.
Wyjeżdżając z tureckiej części wyspy na grecką, strażnicy z południowej strony mogą nas nie wpuścić jeśli będziemy mieli ową karteczkę ze sobą. Podobno traktują to jak nielegalne przekroczenie granicy  jeśli zobaczą, że mamy wizę w paszporcie z tej strony wyspy. Mi się to osobiście jeszcze nie zdarzyło. Jak pisałam wcześniej, ja karteczkę z paszportem chowam, jak tylko przejdę przez kontrolę turecką. Mam do przebycia pas "ziemi niczyjej" zanim dojdę do strażnika greckiego dlatego mam czas na schowanie paszportu i kartki - przezorny zawsze ubezpieczony. Pokazuje grekom swój dowód i dzięki temu nie mam dziwnych pytań, które już mi się zdarzały np: gdzie mieszkam po tureckiej stronie? z kim? po co? czy tam pracuje? po co tam jestem? czy zdaje sobie sprawę, ze tam trwa okupacja? po co przychodzę na tę część Cypru? raz nawet zdarzyło mi się pytanie czy mam męża i dzieci? gdzie są moi rodzicie? Odkąd zaczęłam pokazywać tylko dowód osobisty skończyły się te idiotyczne pytania. Raz zdarzyła się nie miła historia, bo akurat wtedy byłam na granicy ze swoim mężem,(wtedy jeszcze nie mężem), greckiej stronie to się nie spodobało i zagrozili mi, że jeśli będę próbowała przejść granicę to mnie zaaresztują, byli bardzo nieprzyjemni, krzyczeli na mnie. Oczywiście nie dałam się, nie było podstaw do tego, żeby mnie zaaresztować - widocznie strażnik grecki miał "zły dzień" i czepiał się szczegółów. Niestety wtedy musiałam zawrócić, ale przeszłam granice w innym punkcie kilkanaście minut później  i to  odbyło się bezproblemowo :) Raz jedyny zostałam przeszukana przez grecką strażniczkę ubraną po cywilnemu, mówiła wyłącznie po grecku do mnie (dobrze, że jako tako znam ten język i ją rozumiałam), osobistej rewizji nie było, ale całą walizę musiałam przepakowywać od nowa. Teraz mi się to nie zdarza ponieważ mam zawsze na lotnisko w Larnace transport z przemiłym tureckim taksówkarzem.

Przejść granicznych w samej Nikozji jest kilka: dwa przejścia dla pieszych (Ledra Palace oraz Lidras street na terenie starego miasta) i jedno samochodowe (Metehan /Kermia) . Kierując się na południe, mamy w połowie wyspy przejście samochodowo-piesze w wiosce Pyla (tu sprawdzają Nas tylko Turcy cypryjscy). Dalej mamy przejście w Famaguście, które wiedzie przez brytyjską bazę wojskową
 w Agios Nikolaos (str. grecka wyspy). Na samej północy wyspy mamy przejście niedawno otwarte na trasie Polis (gr.strona) - Güzelyurt (tr.strona), przejście znajduje się w wiosce Bostanci (tr. strona) Astromeritis (gr.strona). Przekraczając granice samochodem musimy wykupić sobie ubezpieczenie na nasz samochód.

22 czerwca 2011

Z cyklu szefowa kuchni poleca ...

Dzisiejszym daniem dnia jest...Dolma, czyli faszerowane warzywa. Występuje to również w wersji o potocznej nazwie Sarma - faszerowane liście winogron (Etli yaprak dolması). Nie robiłam ich jeszcze nigdy, jakoś mąż nie ma "ochoty" ich jeść, woli faszerowane warzywka, dlatego dzisiaj Dolma z warzyw.
Oto prosty przepis ze składników, które dostaniemy w każdym porządnym sklepie czy bazarku:

Składniki:

0,5 kg mielonego mięsa wołowego
1/2 filiżanki oliwy z oliwek
1 filiżanka ryżu
1 łyżka stołowa przecieru pomidorowego
2 cytryny
sól, pieprz
2 łyżki stołowe suszonej mięty
1 łyżka stołowa posiekanej natki z pietruszki
2 pomidory - drobno posiekane
1 średnia cebula - drobno posiekana
warzywa do faszerowania: pomidory, papryki kolorowe, cebule, bakłażany, cukinie, kapusta biała.

Uwaga! Na 0,5 kg mięsa potrzeba około 6 dużych pomidorów, 10 średnich papryk! Cebule przygotowujemy jak pomidory, bakłażany i cukinie przekrawamy wzdłuż, środek wydrążamy, liście kapusty przygotowujemy jak do gołąbków, czyli zanurzamy we wrzątku na ok. 10 min, wyjmujemy, nakładamy farsz i zawijamy.

Potrzebne: duży garnek z pokrywką, wrzątek, duża miska, płaski talerz o średnicy mniejszej niż nasz garnek.

Gotowanie: ok 40- 45min.

Wykonanie:

 Do dużej miski wkładamy mięso mielone, dodajemy, sok wyciśnięty z 2 cytryn, drobno posiekaną w kosteczkę cebulę, drobno posiekane w kostkę pomidory, sól, pieprz (do smaku), posiekaną nać z pietruszki, suszoną miętę, ryż, oliwę z oliwek, przecier pomidorowy. Wszystko dokładnie mieszamy i odstawiamy na ok 10-15 min aby "przeszło".


W tym czasie przygotowujemy warzywa do faszerowania oraz przygotowujemy wrzątek i garnek.
Warzywa myjemy dokładnie, odcinamy górną część, tak aby zostało "wieczko". Środek z pomidorów wydrążamy, to samo robimy z papryką. Tak przygotowane warzywa myjemy w środku dokładnie, aby nie pozostawić pestek.


Kiedy warzywa są gotowe, nakładamy farsz mięsny łyżką w każdym warzywku, wypełniamy je po brzegi i zakrywamy je "wieczkiem".  Proces ten powtarzamy aż do wyczerpania farszu. Następnie układamy ciasno, jedno przy drugim w naszym garnku.


Kiedy warzywa są ułożone, na wierzch warzyw kładziemy płaski talerz - ma to za zadanie utrzymać "wieczka" i warzywa we właściwym miejscu. Następnie zalewamy to wszystko wrzątkiem i gotujemy na średnim ogniu przez około 40-45 min pod uchyloną pokrywka. Ile tego wrzątku nalać? Musimy tyle wlać do garna, żeby prawie całe warzywa znalazły się pod wodą.


Podajemy gorące z jogurtem. Smacznego!

A oto mój efekt końcowy:



Dajcie znać jak Wam poszło i czy smakowało. W razie pytań służę wiedzą :)

Lato, lato wszędzie...

Gdy temperatura utrzymuje się powyżej +35C aż do późnych godzin wieczornych to znak, że nie jesteśmy blisko wulkanu, ale znajdujemy się prawie w epicentrum cypryjskiego lata. Pisze epicentrum, bo temperatura jeszcze skoczy w licu, który jest najcieplejszym..ops, przepraszam, najgorętszym miesiącem na wyspie. Temperatura wtedy skacze czasami do +43C w cieniu...z powodzeniem można na asfalcie lub kamieniu usmażyć jajko. Od wczoraj mamy astronomiczne lato i  od wczoraj temperatura utrzymuje się powyżej +32C, dzisiaj było +37C w cieniu. Na moim osiedlowym basenie żywego ducha, nikt się nie plażuje, nikt się nie kąpie - znak, że faktycznie niezdrowo przygrzało. Takie opalanie ma swoje skutki uboczne, których doświadczyłam rok temu - alergia słoneczna, zwana potocznie pokrzywką - swędzi jakby użarło Nas w jedno miejsce stado wściekłych komarów. Mimo zażywania leków i smarowania bąbli taki swędzący stan utrzymuje się do aż 2 tygodni - można się zdrowo "wściec" i zadrapać na "śmierć". Dlatego  na razie jeszcze się nie opalam, poczekam do lipca, aż słońce się w miarę uspokoi i nie będzie takie ostre.
Wczoraj wybraliśmy się na chwilkę z moim mężem na plażę, przeszliśmy ją z jednego końca na drugi i  z powrotem (ok 2 km w obie strony). Oczywiście złapało mi plecki na różowo, pomimo zastosowania kremu z wysokim filtrem. Morze cieplutkie, zachęcające do kąpieli, piasek parzy w stopy - to kolejny znak, że już jest lato. Niby sezon w pełni, ale jakoś nie za wielu turystów przyjechało. Tu i tam widać co prawda autokary z wycieczkami, zmierzające w kierunku średniowiecznej Famagusty, lub na sam koniec wyspy na półwysep Zafer Burnu, gdzie znajduje się XI wieczny klasztor św. Apostoła Andrzeja, jednak to jeszcze nie jest szczyt sezonu.
Kiedy jest tak ciepło i nie ma wiatru, nie chce się dosłownie nic, ani pracować, ani gotować, ani siedzieć, ani leżeć, dosłownie lenistwo "do kwadratu". Człowiek staje się senny i tu rozumiem ową słynną sjestę popołudniową, kiedy nagle wszystko jest zamykane na kilka godzin. Wtedy nie da rady nic załatwić. Pracują tylko większe sklepy i supermarkety oraz punkty gastronomiczne. Banki, poczta, urzędy itp., są zamykane i wszyscy udają się coś przekąsić, albo jadą do domu na sjestę. Wtedy jest mniej samochodów, na ulicach mniejsze wsie stają się jakby wyludnione. Tylko kot leżący pod samochodem  w jego cieniu zdaje się w pewien sposób kontrolować tę sytuację.
Wieczorami zaś kiedy słońce zajdzie wytaczają się w pół zaspani turyści i miejscowi, udając się do barów, kawiarni, restauracji, cukierni. Niektórzy wstępują do Nargile, aby podymić fajkę wodą przy grze w tavlę, inni zaś udają się na ulubionego dönera. Na osiedlach w miastach oraz  na wsiach wieczorem ulicami przejeżdża coś bardzo dymiącego i głośnego - to Pan Moskit (mosquito guy), który rozpylając z samochodu specjalną mieszankę próbuje wytruć wszelkiej maści komary i muszki piaskowe (sand flies). Nıestety zanim zdąży do mnie dojechać jestem już niezdrowo pokąsana i  tylko spray' e pewnej fımry ratują mi jako tako "życie".
Dzisiaj klimatyzacja w naszym aucie odmówiła posłuszeństwa, więc część dnia jeździliśmy z otwartymi szybami, a i tak słońce paliło Nas wewnątrz auta. Zabrałam się dzisiaj za gotowanie i to w takim upale, a to nie lada wyczyn! Opiszę to w kolejnym poście, bo pojawiły się prośby o podanie przepisu na dzisiejsze danie "dnia". Myślę, że co jakiś czas będę pisać Wam wybrane przepisy, takie łatwiejsze ze składnikami do dostania w każdym niemal sklepie. Może zrobię jakiś cykl kulinarny? Na przykład co piątek albo w sobotę (raz w tygodniu) będę dawała jeden przepis na dania główne lub desery? Nadal nie chce mi się spać, chociaż jest już przed 22:00, upał cały czas, zero wiatru, sauna, tylko wentylator wspomaga mnie w pisaniu. Na dworze powoli ochładza się z tych +37C zrobiło się +28C, ale dzisiejsza noc i tak będzie ciepła , więc jak tu się wyspać?

20 czerwca 2011

Pod wpływem chwili...

Właśnie wycierałam podłogi na mokro mopem kiedy moim oczom ukazał się ten wręcz "typowy" obrazek tureckiej części wyspy. Musiałam zatem go opisać. Z jednej strony sielskość, a z drugiej nowe osiedle stawiane od lat przez wciąż nowych i  wciąż bankrutujących deweloperów, bardzo turecko-cypryjskie. Musiałam zatem uwiecznić dla Was ten obrazek i oto efekt:




oraz druga fotka - zbliżenie:

   
Takich obrazków mam kilkanaście, ale nie ma się czemu dziwić, wszak ten kraj jest bardziej rolniczy niż "hotelarski". Hotele są, a i owszem niektóre 4 i 5 gwiazdkowe, ale co z tego kiedy z tyłu za tym hotelem rozciąga się dzikie pole, na którym hasają albo owce albo dzikie osły z pobliskiego rezerwatu? To jest  właśnie cały urok tej części wyspy, jedna wielka "wioska". Jeszcze najlepiej kiedy się połączy taki obrazek z lokalną piosenką, która dochowała się już milionów wersji, która musi być odegrana lub odśpiewana jak główny punkt na każdym lokalny weselu, to możemy być pewni, że jesteśmy "w domu", że dobrze trafiliśmy.




Poniżej kilka innych fotek mego autorstwa doskonale pasujących do tematu:
(zdjęcie zrobione z balkonu naszej sypialni - wiosna)



(zdjęcie robione z samochodu przy okazji jednej z naszych wycieczek po wyspie - lato)